جليله مىستايند ، و بپايهء عالى از دين و ديانت و فضل و جلالت نشانند ، تا آنكه خلافت حقه را ، كه جامع فضائل و محاسن و اصل محامد و مناقب است ، و جمعى از ائمه اساطين سنيه كما يظهر من الرجوع الى منهاج السنة لابن تيميه باثبات آن ، براى حضرت امير المؤمنين عليه السلام و لو فى المرتبة الرابعة هم راضى نمىشوند ، و نفى ائمه قوم آن را از حضرت امام حسين عليه السلام و ديگر ائمه معصومين عليهم السلام كه خود ظاهر است نيز ثابت سازند . پس بر صرف نسبت تشيع عام ببنى عباس طعن و استهزاء نمودن ، و از اين همه مدح و اطراء و تبجيل و ثناى ائمه و اساطين خود غفلت نمودن ، موجب نهايت تحير و سبب استغراب غريب است . امّا منصور پر شرور ، كه ظالم مدحور و جائر مغرور است ، و مظالم و مخازى او بر افواه خواص و عوام مذكور ، و على مر الدهور و كر العصور معروف و مشهور . پس امام مالك كه ركنى بس جليل است از اركان اربعه اسلام سنيان ، مقتدى و هادى و معلم بودنش براى خود ، و رجحان و افضليت و اعلميت او از سائر علماء و ائمه آن زمان ظاهر كرده . و امام اعظم سنيان حضرت أبى حنيفه ، بمثابهء منهمك در ابتغاء مراضى آن جائر جافى بوده ، كه بسبب ارضاء او اسخاط خالق را بمقابله و معارضهء حضرت امام به حق ناطق حضرت جعفر صادق عليه السلام ايثار كرده . و ديگر اكابر و اساطين ائمه سنيه نيز بذكر مناقب عظيمه و محامد فخيمه براى او ، اوراق دفاتر و اسفار را سياه ، و احوال معتقدين و مقلدين ديانت و امانت خود تباه مىسازند .